Ben 40 yaşıma basarken bunu daha çok hissetmeye başladım. Nostaljik duygular ağır basıyor bu ara... 11-12 yaşlardaki o sevecenlik var bende hala. İstiyorum dostlarla olayım hep, onları güldüreyim, eğlenelim beraber... Konuşalım eskilerden, kahkahalara boğulalım...
O kadar yapay ki şimdiki dünya. Üzülüyorum gördükçe.Hala küçük kalbim var benim ama aslında neler sığdırabilirim...Potansiyel var bende, yaşam şevki var hala.O yaşanılanlar anılar var, ben yaşadıkça devam edecek bunlar. Herkesin bir yeri var bende. Unutulmaz hiç. Batmayan sağlam gemiler gibi, dinledikçe coşulan şarkılar gibi, yedikçe emmek istenen parça çikolatalı dondurma, şarap gibi...Eskidikçe değerlenen.
Şimdi yanımızda yeni melekler var hepimizin...Kiminin kedileri, kiminin kızı-oğlu, eşi, sevgilisi, parası,işi...
Benimse oğlum var...Oğlumun 1.5 yaşından beri beraber olduğu arkadaşları var...Ben yaşadıkça oğlumla kopmalarına izin vermeyeceğim...Anneyim ben. o'nun annesi. Anne olacağım ben hep adına yakışan.
Oğlum güzel dostlarını ben var oldukça kaybetmeyecek asla.
Ben de koruyacağım güzel dostları yaşadıkça...
2 yorum:
Tatlı arkadaşım,
ikimiz de yengeçiz ama ben senin kadar dışa dönük, sevecen olamadım hiç... Görüşemediğimiz o uzun yıllar boyunca kalbimde koca bir yer kapladın. Bazı bazı sızlayan, sessiz..
İyi ki varsın, o kalbe daha ne sevgiler sığacak kimbilir..
Benim de seni öptükçe öpesim geldi... Öpüldün say bol bol...
Canımsın sen...
Yorum Gönder