Everything is from my father...

My dearest, my love, my dream, my dear casanova, hero of my childhood.My unforgettable. My most beloved man. The only thing he wished was to be happy and joyous. He made choices but he just wanted to be happy. As most of the men he behaved like a human, like a man,  he made mistakes. He searched, found, or couldn't find, worked, earned, gave, shared, loved but he was never not loved...
He received everyone with his open arms. He was a Father all the time, a brother, a husband,an uncle,a lawyer, a sofy cheecked of mine...
He couldn't keep on kiving his life in happiness with us, with me. Such a shame...I loved him so much. I never judged, or couldn't understand the ones who did. Even if they are a few. Because he was always loved and stayed with his good heart with his success and laughters, sins... He was always accepted as he was. I accepted him so. And he said:"I have a son and a daughter both."
When my father was giving his last breath, I saw him while he was holding my hands under the iron bars of the hospital bed in father's day. While he was lying there all alone with the purple bruses under his eyes and crying, he stared at me as if he was waiting just for me. I never cried while I was with him, or even in his funeral or when he was put in his grave while I throw a white rose to him in his grave... Only when I was praying in Eyup Sultan after this hospital visit on father's day. He was released then, from the one s who caused his unhappiness and the ones who did''t let him to be happy in life.
He is happier now I am sure. Because the good ones always be happy in the end.
Me?? One day when I see him again, I will reach the real happiness and keep on holding tight to his precious heart as just like now...

Her sey babamdan...

Babam, Altuğ Ergin.
Benim canım, sevdiğim, hayalim, çocukluğumun o çapkın kahramanı...Unutulmazım... En sevdiğim erkek... Tek istediği hep mutlu, keyifli olmaktı. Seçimler yaptı ama O sadece hep mutlu olmak istedi. Her erkek gibi insanca davrandı, hatalar yaptı.Aradı, buldu, bulamadı,çalıştı, kazandı, verdi, paylaştı, sevdi, ama sevmediği olmadı hiç...
Herkese kucak açtı benim babam. Baba oldu hep. Abi, kardeş, koca, dayı, amca, sevgili, avukat, yumuşak yanak...
Süremedi, sürdüremedi mutlulukla hayatını bizimle, benimle, ne yazık. Ben çok sevdim O'nu...Yargılamadım, yargılayanları anlayamadım...Nadir olsalar da...Çünkü O çok sevildi hep, hep o iyi kalbiyle kaldı...Başarısıyla, kahkahalarıyla, günahlarıyla kabul oldu hep O.
Ben öyle kabul ettim onu,O ise "benim oglum da var kızım da" dedi...
Son nefesini verirken benim babam, ben gördüm O'nu en son,tutmuşken hastanedeki o demir yatağın parmaklarından ellerimi Babalar Gününde.
Tek başına orada yatarken, inlerken gözlerinin altındaki morluklarla, bana bakarken...Ağlamadım yanında, sadece çok sevdiğimi söyledim.
Dualarımı okurken kaybettim ben O'nu Eyüp Sultan'da ağlarken.Ağlamadım hiç cenazesinde, mezarına konarken ben. Kurtulmuştu O'nu mutsuz edenlerden, mutlulukla yaşamak varken, yaşatmayanlardan...
Mutlu O şimdi daha çok, eminim. İyiler hep mutlu olur sonunda. Ben ise, bir gün O'nu tekrar gördüğümde gerçek mutluluğa erişip, onun kalbine sımsıkı tutunmaya devam edeceğim. Tıpkı şimdiki gibi...

LACİVERT

Ben lacivertim...O kadar lacivert ki...4 yaşında babaya deliren Ankaralı bir çocuk, 11 yaşında İstanbul'a getirilen daha küçük bir genç kızken ben, 28 yaşında bir borsacıyken, 39'da tek bir anne iken...Hala lacivertim. Hep aynıyım ben. O kadar aynıyım ki ben, hala o küçük kızı barındırıyorum içimde...Yalnız, rockla beslenen ve aslında sevgiye çıldıran, dostluğu dolu dolu yaşatan, kimseyi bırakmayan, bazen terkedilen, bazen su gibi, vazgeçilemeyen...İşte o benim... Hala lacivertim...Ölene dek.

When u love someone... Someone, something, a being or nothing... The one who doesn't exist, a dream may be...You sacrifice and risk everything without taking care of the results. Or u don't and u continue living and then what? The realities come along. You become sad and you ask why? If I could ever do this or that? Then, what? Only loving or hating...Is it enough? Not actually. Look at your HEART! The only thing that is real is your heart. You are alive as long as your heart beats. The only thing that is real is the thing which your heart tells you. The happiness, sadness, loving, feeling, frightening, sex or whatever... Later, the morning comes, the sun rises again. The only thing u lived is the the only thing you keep inside while risking. It is the thing that was lived when the sun was away.It's the night. The DAWN! The things happened at night are the thing without the sun. The morning comes and the things happened in the morning are the comments of the things of the previous night. Or no-comment. Dont u ever make comments. I don't at all! I only think the things we lived are our profits. Moments of happiness... So rare. So precious. These are the things you can't live with the person u are together in bed with everyday, but it is something that u live in that one single night! It is the thing that u take inside or out! Don't u ever stop! Because every moment passes by is agains us actually! Sacrifice. Give to the one who gives tou. Give to the one who takes from u. Take from the one who takes, take from the one who gives to u. Because that is how life is lived! But don't u ever break a heart! Don't make anyone unhappy. It comes back to us. Don't u ever not love! Just stay with love. :)

Actually

We always think about the next steps. Why? Actually everything is so easy. Times pass, days go by, whether this or that way. What about the things left at the end of the day? There...They form the next ones. Or, they don't and the days go by as their own regular ways. Even if we try so hard, go to sleep, actually only the rest stay in our lives. If the music is good, then we listen for years. The photos of those moments remain in our albums for years. Our cats grow, time passes, time lessens.We wake up from dreams, wash our face in the morning and continue the day life. Only hopes, the destroyed dreams, winnings or the excitements remain. Actually a drama is being played. But the only real thing is US! The only real thing is the remaining from US... Our life, the things we live... Or the things we can't live. Hopes, choices. Prices we pay... Vitamins we take, or the booze that makes us high... All the things that belong us.
And the rest?? Again US.
Me, you, he or she... And the leavers??
Only me, you, he or she...

Düşünürüz hep sonraki adımları. Neden ki? Herşey sadece basit aslında. Saatler geçiyor, günler akıyor öyle ya da böyle. Ya gün sonlarında geriye kalanlar? İşte, onlar bir sonrakini oluşturuyor. Ya da oluşturmayıp, günler kendi sıradanlıklarında akıp geçiyor.Kendimizi parçalasak da, yatıp uyusak da, aslında günden geriye kalanlar kalıyor yalnız hayatta. Müzik güzelse yıllarca dinleniyor, fotoğraflar kalıyor albümlerimizde o anlara ait. Kedimiz büyüyor, zaman akıyor, saatler eksiliyor,rüyalardan uyanılıp, yüzler yıkanıp,güne devam edilirken, geriye sadece umutlar, yıkılan hayaller, kazançlar ya da yaşanılanların heyecanı kalıyor.Aslında bir tiyatro oynanıyor. Ya eğleniyorsunuz, ya dram yaşanıyor. Ama sadece gerçek olan, gerçekleşen tek şey, kendimiziz aslında. Kendimizden geriye kalanlar. Hayatımız. Yaşadıklarımız. Yaşayamadıklarımız. Umutlarımız.Yaptığımız seçimler, ödediğimiz bedeller, vücudumuza soktuğumuz vitaminler, ya da içkiler.Hepsi bize ait. Sadece kendimize. Geriye kalanlar?
Yine biz.
Ben, siz, O...
Gidenler?
Sadece ben, siz ve O...

20 Haziran 2010 Pazar

"Hey...Good morning. "
There we go.
We wake up everyday. Brush our teeth, wash our face,or shave, or get a shower...And then have a cup of coffee, or a breakfast, or a cereal... The ones who have the time to go for jogging, or an half&hr walking by the seaside...And then this is it. We r done. The day starts. Your day, our day, my day starts. The rush or the silence starts.
There you go, there we go.
Blogging, facebooking, surfing... Running in your office back and forth, giving orders,or taking orders, lucky if u have a time for a cup of coffee or tea, or even a glass of wine during lunch with your closest friend...Time to chat, through messenger. Hear his problems with his wife, cheating of her husband, or about their mortgage.... Bla bla.
Nope, this ususally doesn't work that way. These are issues that needs to be discussed with your private ones. The ones that put value in your life. Just like the taste of that coffee when you first wake up, or just at that moment how you feel when you hear the sound of the morning praying, or, the very first winning in the stock exchange with the new day, hearing the greatest news during the evening news. Being so happy when your son wins the 2nd in the swimming race, or his playing the guitar solo... The very first zip of wine after the hard load of a working day in the sunset, or surfing in Alacati.
How about not feeling sad after your one night stand, or, not vomitting over from the thirst of dozens of shots of tekilla...Waiting to complete the series you have been watching since 2 months, or seeing the fruits of your first peach tree in your own small garden...The rainbow colors of geranium, or the rose tree giving white-orange roses in one seed.
Honestly believing in what u r saying, praying for your dreams, being the real you whether you get drunk or sober. How about never ask for anything from anyone, but just asking for the first time, or, the life catching after that series of chemo, havinng the last session with your patient, or is it you who is the patient and the patient of yours healing you with an amazing kind of way.Giving up smoking, or starting pot. Never asking why, or, hearing the words that u have been expecting since so many years...
Saying you r done, or u r just getting started...
Need the sex, or looking for the tenderness...Buying the most expensive classy car, or using a bike.
Hey, worrying about everything, or nothing.
Meaning anything, or everything.
Hey,you are daring...The day is just gettin' staretd.
:)

30 Haziran 2010 Çarşamba

You can see my face... Terrified, scared... Happy, sorry, cryin'... Fallin', risin'...May be exhausted... Running, waiting... Trying to take it from and make it right....Just need to tell that you were always loved. Always be loved. But someday you were broken into two or three...
Broke someone's heart,or may be broken?
If you could only hear that he was fallin' for you... Or she left you with turning your heart into a stone.
But if you only knew, you were just a stone they could stand upon. Begged to be stand on... Those were the times that you had to be strong, needed to be right, had to keep your silence...Or had to get drunk, had to stand still, or, sober...
Now it's time to light up yourself and others
As if you have no other choice.
Just the silence of the kitten in your lap, waiting for your love and just a small piece of food.Or the child to be taken cared of...
If then shadows 'r filling your empty heart...
The words that we 'r not saying...
Trying to feel alive... Trying to survive...
Trying to be all that you were meant to be...
As troubles come and go, You still keep your silence and wait for the ones who would raise you up... Just a small kitten, or a child, or a lover. To stand on your foot, rise up with the shining sun
You would raise up so that you can stand up and survive...
Facing the truths, feeling alive, feeling the tenderness on the shoulders of that someone...Just that you were fallin' down on your own.
Just lie there and ask them if they would lie down near you.
Never say those 3 words. No need to say them.
Try to forget what you were told before you get too old.
Jump into love. Waste time... Go to sleep, wake up
Read, hear the soundof that wonderfull music
Tell lies or may be the truths
Live the things behind welcoming the new ones
Praying, believing that they would be better.
Better than ever:)

sevmek

06 Temmuz 2010 Salı
Birini sevdiğinizde... Birini, bir şeyi, bir varlığı, ya da yokluğu, olmayanı... Fedakarlık yaparsınız, herseyi riske atarsınız sonucuna bakmadan.Ya da atmaz, yolunuza devam edersiniz. Sonra...? Sonra gerçekleri görüp, üzülüp, keşke demez misiniz? Keşke şöyle böyle diye... Sadece sevmek yeterli mi bize? Sadece seviyorum demek. Değil aslında. Kalbe bakın. Kalbiniz ne derse odur aslında gerçek, asıl olan. Sonrasını düşünmez ki kalp. Sadece o andır. O mutluluk, hüzün, aşk, his, korku, seks, ya da neyse... Ama sonradan, sabah olur, güneş yine doğar. Yaşanılan, sadece riske dolup içine attığınızdır. O andır. Güneş yokken olanlardır. Gecedir.Sabahtır. Sabah olan, gece olanların yorumudur. Ya da yorumsuzu...Yorumlamayın hiç. Ben yorumlamıyorum artık. Yaşanılan kardır bize diyorum sadece. Mutlu olma anları, onalr öyle az ve nadir, hassas ve değerli ki.. Bazen hergün aynı yatakta beraber oldugunuzla hissedemeyip, bir gecede yaşanılandır. İçinize dolandır, ya da bosalttığınızdır:)
Sakın durmayın.Geçen her dakika bize aleyhtedir çünkü. Onlar bir KEŞKE' dir. Fedakarlık edin, verene verin, alana verin, verenden alın. Hayat işte böyle yaşanır çünkü. Ama kırmayın, üzmeyin. Geri gelir çünkü.Bir şekilde ödenir alınanlar, alınır verilenler, gelir gidenler ya da gidenler gelir geri. Karşımıza çıkar. Korkmayın eğer haklıysanız. Başka türlü geçmez bu hayat. Yaşayamadıklarınızı yaşayın. Ötekiler yıpratır alır içimizdekileri, kaşındırır, sıkar, sorgular düşüncelerimizi hergün. Yapmamak lazım. Yapmamayı başarmak lazım veya yapmayı. Sadece sevmek lazım, sadece sevmek. Sevmemek değil.
Hep sevgiyle kalın...

İnsan nasıl tanınır? Nasıl tanımlanır? Ailesiyle mi? Ailesindeki fertlerin tanımlamalarıyla mı? Ya belki onlar sizi hiç tanımamışlarsa, sizin hakkınızda yorum yapıp, sizi tanımlamaktalarsa? Ya da sizi çok iyi bilip tanıdıklarınzı söyleyen o bir takım bilmişler sizi sizin adınıza hem dış görünüşünüzle hem iç yapınızla yorumlayıp, tanımlıyorlarsa?
Bence herkes susmalı. Herkes yerini bilmeli. Bu siz yaşarken de, öldükten sonra da böyle olmalı... Nasıl konuşulur, nasıl istenirse, benimsenirse öyle yorumlanır. Halbuki YANLIŞ. kocaman bir yanlış, YALAN! Çünkü siz sizsiniz;o da O...
Siz kendi bildiğinizi yorumlarsınız, savunursunuz; O ise sadece kendi bildiğini...
Hangisi sizsiniz peki? O mu, öbürü mü? Kim karar verecek? Siz öldünüz.Peki siz bu saçma yorumlar için mi yaşadınız? Hep böyle mi anılacaksınız?
Kimse ağlamasın, sakın... Bilmeden, tanımadan; bildiğini sanıp, gözyaşlarıyla kandırmasın. Ya sevsin, ya sevmesin. Ama sevdiğini sandırıp, sakın kandırmasın. Çünkü gerçekten bilenler gerçekten tanıyan o nadirler tarafından yıkılacaklar. Bu yüzden sakın kandırmasınlar. Kendilerini ve diğerlerini.
Sevdiklerinizi gerçekten iyi tanıyın. Öyle tanıyın ki, bilmeyen, bilinmeyen, sorulamayan soruları sorun onlara... Ve sakın yargılamayın duymak istemediğiniz o cevaplar için,sadece şükredin, bir canlıyı, bir yaratılanı tanıyabildiğiniz için... Hayal ettiğiniz kişi olmadığı için.Sadece özgün yeni bir keşif gibi, tat alın O'ndan. Yaşayın O'nu.Röller ayrı. İnsanlar ayrı. Herkes farklı hayatta. Bu bize bir lutuftur aslında. Tanrı hediyesidir. Ama sadece görebilenler; egoyu bırakıp, karşındakini sayanlar anlayabilir. Birilerine birşeyler kazandırmak adına, sadece başkalarına birşeyler yapmış ve bunun hazzını yaşamak isteyenler anlayabilir ince ayarı...
O sade, yalın, sessiz ama güçlü sesi... Duyguyu, hazzı, o kalp atışını... Yaşadığını...O babaya olan sarılıştaki, acizane çocuk hisleri, ya da o çocuklugunuzdaki en saf arkadaşça duyguları...Bir müzik, bir dans, bir film... Hepsini bilemezsiniz. Ama sadece yaşarsınız. Bu duygular sadece sizindir, ama sizi bilenler, gerçekten bilenler... Bıraksınlar, sahnede sadece onlar olsun. Onlar siz hayattayken geriye bıraktığınız, sizin söz vasiyleriniz olsun.Konuşamadığınız, söyleyemediklerinizi söylesin onlar.Yeter ki doğruyu gerçeği ve SİZi anlatabilsinler, ki böylece siz yattığınız yerde huzur içinde uyuyabilesiniz...